گل داوودی

 

سال نو مبارک

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        شنبه ٢٧ اسفند ،۱۳٩٠ - گل داوودی

و چنین گفت زرتشت پیامبر

از زرتشت پرسیدند زندگی خود را بر چند اصل بنا کردی؟

فرمود چهار اصل 

 

دانستم رزق مرا دیگری نمیخورد پس آرام شدم

دانستم که خدا مرا میبیند پس حیا کردم

 

دانستم که کار مرا دیگری انجام نمیدهد پس تلاش کردم

دانستم که پایان کارم مرگ است پس محیا شدم

 

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        پنجشنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٩ - گل داوودی

داستان نو اندیشی

استاد شیوانا مشغول درس مبحث نواندیشی و روشنفکری برای شاگردانش بود. اما خود می دانست این موضوعی است که بسادگی برای هرکسی جا نمی افتد. چون بحث فرهنگ دیرینه و فاخر بودن آن نیز مطرح شده بود.
شیوانا از یکی از شاگردان خواست تا پنجره را ببندد و گفت که تا مدتی باز نشود. هوا گرم بود و تعداد شاگردان هم زیاد.   پس مدتی  شاگردان کلافه شده و خواستار باز شدن پنجره گشتند.

پنجره که باز شد همگی نفسی راحت کشیدند و احساس خشنودی کردند. شیوانا پرسید نسبت به این هوای مطبوع که همین الان وارد شد چه احساسی دارید؟  شاگردان همگی آنرا یک جریان عالی و نجات بخش توصیف کردند. شیوانا گفت حالا که اینطور است پنجره را ببندید تا این هوای عالی را برای همیشه و در تمامی اوقات داشته باشید.
تعدادی از شاگردان گفتند فکر بدی نیست اما تعدادی دیگرپس از کمی فکر با اعتراض گفتند ولی استاد اگر پنجره بسته شود این هوا نیز کم کم کهنه می شود و باز نیازمند تهویه می شویم.
شیوانا گفت: خب حالا شما معنی نواندیشی را فهمیدید! د رجوامع وقتی یک اندیشه یا ایده یا فلسفه نو پیدا می شود عامه مردم ابتدا در برابر آن مقاومت می کنند اما در طول زمان چنان به آن وابسته می شوند که بهتر کردن و ارتقاء آنرا فراموش می کنند و چون با فرهنگ شان مخلوط می شود نسبت به آن تعصب پیدا می کنند. مگر آنکه مثل بعضی از شما به  ضرر آن هم فکر کنند.

 




پيام هاي ديگران ()        PermaLink        یکشنبه ۱٥ اسفند ،۱۳۸٩ - گل داوودی

وطن

ای وطن ای مظهر آمال  من 

                   با تو سرشد روز و ماه و سال من 

ای وطن ای عشق من ای جان من

                   از تو احیا شد  بحق ایمان من            

گر سخن پیش آید از خلد برین

                     نیست غیر از کشور ایران زمین

خاک ایران هشته از الماس ناب 

                       ساکنانش گوهر الماس یاب

ذره ذره خاک پاکت  جان فزاست 

                       تکه تکه سنگ و کوهت عشق  زاست

رود  بارت چشمه الهام من

                              کوهسارت کرده پر می جام من

شادم از دیدار روی ناز تو

                               وه چه شورانگیز شد آواز تو

با تو بی  می  نشئه و سر زنده ام

                              بی تو با می  زنده ای  بازنده ام

ای وطن ای سرزمین رازها

                                خار در چشم  کلوخ اندازها

از جمت  جام جهان  سرشار می

                             از خمت  بالا گرفته  کار می

هوش هوشنگت ز سنگ آهن کشید

                            میل در چشمان  اهریمن کشید

از برای حفظت ای فرهیخته

                              ای بسی خون جوانان ریخته

دیده بینای دل  شیراز توست 

                               گر جهان پایان شود آغاز توست

حافظت آموزگار قلب هاست 

                                سعدیت آئینه ایزد نماست

ای وطن ای منبع مهرو وداد

                               عشق و ایمان من از بطن تو زاد

اصفهانت یک جهان افسانه است 

                               در دل بحر هنر دردانه است

سر خط آزادی از دست تو بود

                                و آنکه شد آزاد سرمست تو بود

در تو کورش کرد خلقی را رها

                               از قیود شوم  بخت النصرها

ای وطن ای مام فرزندان عشق 

                                  پرورشگاه خداوندان عشق

از بلوچستان بلند آوازه ات 

                                محکم از شیراز شد شیرازه ات

خاک زرخیزت عبادتگاه شد 

                              وآن که پیچید از تو سر گمراه شد

سبز و خرم خطه گیلان توست

                              مردپرور خاک خوزستان توست

می برد دل از بر پیر و جوان

                                کوه و دشت وجنگل مازندران

سیستانت مهد رستم پرور است

                             عرصه و جولانگه زال زر است

توس بهتر شد ز فردوس برین 

                              بارگاه مرد فردوس آفرین

بوعلی در دامنت سینا شدست

                              رازی از کحل درت بینا شدست

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        جمعه ٢ بهمن ،۱۳۸۸ - گل داوودی

 

سلام

پس از مدتها دوری از وبلاگ دوست نداشتم به این شکل شروع کنم .مدتها هم صبر کردم  به امید اینکه شاید چیزی تغییر کند.

اما افسوس تغییر که نکرد هیچ ، حتی ...................

روزگاری که خیلی هم قدیمی نبود بزرگترها میگفتند ما یه حاکمی داریم که خیلی ظالمه ،هرکی مخالفش باشه میگیره و میندازه گوشه زندون و خلاصه دیکتاتوره و از این حرفا...

مردم ناراضی بودن ( البته خودشون هم نمیدونستن از چی ) پس جمع شدن و با تظاهرات و راهپیمائی ، اون خائن رو از مملکت بیرون کردن . رفراندوم کردن و نظام مورد علاقه خودشونو راه انداختن.

حالا ٣٠ سال از اون موقع میگذره . مردم تو این ٣٠ سال خیلی چیزا دیدن . خیلی سختیها کشیدن . جنگ تحمیلی رو با موفقیت پشت سر گذاشتند . با استکبار مبارزه کردن . تحریمها رو تحمل کردن . خلاصه با اتحاد و پشتکار خیلی پیشرفت کردن . حتی سر فقط یه اسم خلیج فارس ، غیرت و تعصبی نشون دادن که نگو و نپرس . فقط مونده اسم بچه هاشونو خلیج همیشگی فارس بذارن .

حالا موندم این مردم کیا هستن ؟ خودی هستن یا غیر خودی ،دوستن یا دشمن ، مزدورن یا وطنپرست ؟ عامل بیگانه اند یا همون انقلابیهای ٣٠ سال پیش ( یا بچه های همونا ) ؟ واقعا اینا کین ؟

چطور موقع راهپیمائی روز قدس یا موقع حمایت از حق مسلم ما ، یا تو رای گیریهای میلیونی و....... امت شهید پرورند‌ ولی حالا که نتیجه رای خودشونو میخوان یه مشت خار و خاشاک و وطن فروش و عامل استبکار و غیره و ذالک هستند !!!!!!!!

لطفا این معما رو برام  حل کنید که ٣٠ سال پیش ٣۶ میلیون ایرانی با غیرت ، اون ظالم رو بیرون کردند و  ولی نعمت شدن  ولی الان همونا و بچه هاشون ، وطن فروش و خائن و بیدین و ..........  فلان بهمان شدن ؟ اونم ١٣ میلیون ؟

آقای رئیس جمهور همون چند میلیون ، با افتخار اعلان میکنند که تو ایران آزادی نزدیک به مطلقه ؟ اینجوری ؟ بله مطلق برای کسانی که میخوان آدم بکشند .

من نمیخوام از کسی حمایت بکنم چون همشون از یه سیستم هستند ، ولی من جزو همون ٣۶ میلیون بودم  ولی آیا حالا دشمنم ؟

آیا در نظام دینی ما و قرآن کریم که کتاب ماست جائی نوشته که صرف داشتن عقیده ای که هیچ صدمه ای هم به کسی نمیزنه جرمه ؟

آیا تو قانون اساسی نوشته نشده که هیچکس را نمیتوان به صرف داشتن عقیده محاکمه کرد ؟

آیا تو قانون اساسی نوشته نشده که برگزاری تجمعات بدون داشتن اسلحه آزاده ؟

کدوم  یکی از این جوونها و مردم که کشته و زخمی شدن و تو راهپیمائیها شرکت کردن مسلح بودن ؟

بخدا اینها درد دل کسیه که سالها تو این نظام زندگی کرده ، تو جبهه ها بوده و سالهای زندگیشو  برای کشورش داده . آیا من دوستم یا دشمن ؟

آیا باور دارین که با این کارها اعتماد مردم نسبت به همه چیز و حتی اعتقادشون بر باد رفت ؟

آیا همون ............. 

 بهتره دیگه بیش از این دلمو باز نکنم

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        پنجشنبه ۱۸ تیر ،۱۳۸۸ - گل داوودی

درماندگی

سلام

آیا شده گاهی احساس درماندگی کنید؟

فکر میکنم حتما پیش اومده  نه؟

باور کنید مدتیه که اینجوری شدم .

کار میکنم بی هدف

زندگی میکنم بی نتیجه

یکسال گذشت . واقعا همین دیروز بود که آغاز سال نو رو جشن گرفتیم .

گاهی میشینم و فکر میکنم این یکسال چگونه گذشت .چی بدست آوردم و چه پیشرفتی داشتم . واقعا جوابی حداقل برا خودم ندارم .

نمی خواهم خودمو گول بزنم .آدم ناامیدی هم نیستم ولی حقیقتا چی شد ؟

مدتهاست که از نوشتن دور شدم . البته خیلی هم گرفتار بودم و نبودم ولی انگیزه ای هم برای نوشتن نداشتم.

مشکلات روزمره برای همه هست . منم یکی مثل همه.

اما

اما  چه بگویم که ناگفتنش هم ..............

گاهی در طول روز تصمیم میگیرم که امشب میرم و کلی مطلب مینویسم.فکر و ذهنمو خالی میکنم روی صفحه وبلاگ و آخیش!!!  راحت میشم .

ولی وقتی که میام بنویسم   افسوس   دریغ از حتی یه کلمه . هرچی میچلونم چیزی در نمی یاد . مثل اینکه از اول هم چنته دونم خالی بوده .

از همه دوستان عزیزم که تو این مدت بیادم بودند و با یادداشت و ایمیل

تنهام نذاشتند بسیار بسیار سپاسگزار و ممنونم . بنده نوازی کردند.

در اسرع وقت ابراز ارادت خواهم کرد.  شاد باشید.

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        دوشنبه ۱٢ اسفند ،۱۳۸٧ - گل داوودی

میلاد عشق

آسمان در طرب از مژده میلاد تو شد     

                                      روشنان را به فلک شاددل از یاد تو شد

تا نهادی قدم مهر در این صحن و سرای   

                                         دیده ها خیره  ز  اوصاف   تو شد

گلشن هستی از این واقعه بالید به خویش

                                سوسن و سنبل و نسرین به چمن شاد تو شد

بلبل از شوق وصالت به سخن آمد و عشق

                                 رست از  سلسله واهمه  آزاد تو شد

ای که یک لحظه نبودت سر تایید ستم

                                  منقلب دشمن پست از اثر داد تو شد

ای که از ناله مظلوم و دل تنگ یتیم  

                                                 بی خود از خود شده بر عرش خدا داد تو شد

ور ز بیداد زمان چشم تری گشت عیان

                                    حاصل آن  ز دل عاطفه   فریاد تو  شد

پادشاهی تو با قافله فقر گذشت

                                  دانش و بینش و تقوا به سفر زاد تو شد

           مهدیا حسن تو آموخت به احسان فن عشق

             عشق از بطن شرف زاده به میلاد تو شد

                                                                 احسان صانعی

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        پنجشنبه ۳۱ امرداد ،۱۳۸٧ - گل داوودی

درددل

امشب نمیدونم چرا یکدفعه تصمیم گرفتم سکوت چند ماهه رو بشکنم و بنویسم یا بهتر بگم یه کمی درددل کنم .
تقریبا تو اکثر نوشته های قبلی من اشاره ای به زندگی ، امید ،عشق و ......شده  ولی الآن واقعا نمیدونم تو زندگی روزمره ماها چیزی بنام عشق و امید و آرزو و از این قبیل اشعار... پیدا میشه ؟ از سیاست بدم میاد چون چیزی بجز دروغ و ریا و تزویر نیست ، فرقی هم نمیکنه که از چه گروه و دسته ای باشند ، چپی و راستی و وسطی . بالا و پائینشون هم فرقی ندارند ، حداقل تو این چند سال ، همه نوعشو تجربه کردیم که هرچی ادعا بیشتر باشه ، بدتره . متاسفانه پای پول و قدرت و ثروت که میون میاد ، اصولگرا و اصلاح طلب و لیبرال و ... یکی میشن  !!!!!
اینهارو نوشتم نه از این بابت که وارد یه بحث سیاسی بشم بلکه مقدمه ای برای زدن حرف دلم باشه .
امروز سر چهارراه پشت چراغ قرمز که منتظر بودم ، دخترک کبریت فروشی اومد سراغم ، ‌زد به شیشه که بیارم پائین ، گفت کبریت بخر ، خندیدم و داشبورد ماشینو باز کردم و چند بسته کبریت که روزای قبل ، ازخودش خریده بودم ،  نشونش دادم گفتم تو از من میخری ؟ ناگهان گریه نشست و با گریه گفت : ترو خدا بخر ، بازم بخر . 
دیروز ایمیلی از دوستی برام اومد با تعدادی عکس . عکسهائی از دختر بچه ها و پسر بچه هائی که سال قبل تو یکی از روستاهای دورافتاده ،( فکر کنم استان چهارمحال بختیاری ) که زمستون ، تو مدرسه بر اثر انفجار بخاری نفتی سوخته بودند ، با ماسکهائی رو صورتشون که در اثر شدت سوختگی ، صورتهاشون رو پوشونده بودن ( اگه کسی دوست داره ببینه ، بهم ادرس ایمیل بدین تا براتون ارسال کنم ) . زیرشم نوشته بود : آقای رئیس جمهور و اقای شهردار  ببینید. پول نفت و مالیات و عوارض ایرانی ، برای این بچه هاست ، نه لبنان و فلسطین و .......

 واقعا چرا کسی نمیخواد چشمهاشو باز کنه و واقعیت رو ببینه . حرف هم که میزنی ، میشی عامل صهیونیستها و دشمنان از خدا بی خبر .
دیروز آقای اقتصاددانی ( از همون عوامل ) میزان خط فقر و تو تهران و ایران اعلام کرد . به آقایون وزیر و وکیل بر خورد که چرا جو سازی و فرافکنی و از این قبیل مزخرفات .....  میکنید.

راست میگن ، کجا گرونیه ؟ همه بریم تو محله رئیس جمهور و آقای وزیر رفاه  خرید کنیم (آقای وزیری که خودم شخصا و بارها شاهد شعارهاش بودم ). میگن اونجا اجاره خونه ها ی ۷۰ متریش  که ماهی هشتصد هزار تومن نیست !!! برنج کیلوئی چهار هزار تومن هم شایعه صهیونیستهاست .گوشت و میوه هم که صبح به صبح در خونه ها توزیع میکنند.

وقتی که اون بچه های سر چهارراه ، بچه های سوخته ، خانواده هائی که زیر فشار اجاره خونه زائیدن ،آپارتمان متری ۳ میلیون تومن  و...............همه  و همه رو میبینی و لمس میکنی ، واقعا دیگه صحبت از عشق و امید و آرزو کردن و هر شب تو وبلاگ مطلب نوشتن ، پرروئی نیست ؟
اگه اسم خودمونو انسان میزاریم و از احساس و انسانیت و اسلامیت حرف میزنیم ،آیا میتونیم چشمهامونو ، رو واقعیات ببندیم و مانند حیوانات بی عاطفه فقط به فکر سیر کردن شکم خودمون باشیم ؟

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        پنجشنبه ٢٦ اردیبهشت ،۱۳۸٧ - گل داوودی

عیدی

عیدی

سال نو آمد  نگارم  بوسه عیدی می دهد

                             شاد باش ای دل که یارم بوسه عیدی می دهد

بخت آمد پشت در ، غم را بگو امشب برو

                                    دلبر سیمین عذارم بوسه عیدی می دهد

بعد چندی بی وفائی نادم از رفتار خود

                                  کرده دعوت بر نهارم بوسه عیدی می دهد

یک زمان آرام گیر  ای دیده بی تابی مکن

                              کرده آن کو  بی قرارم  بوسه عیدی می دهد

چشم ها بر هم گذار آن گاه لب را غنچه کن

                                      غنچه باغ بهارم  بوسه عیدی می دهد

رفت عمرم در خیال دیدنش اکنون که من

                           جان به جانان می سپارم بوسه عیدی می دهد

تا جوان بودم مرا از وصل خود محروم داشت 

                            ساخته اکنون که کارم ، بوسه عیدی می دهد

این چه عیدی شد که خود داند در این بی حالتی

                                 مهر او ناید به کارم  بوسه عیدی می دهد

              یک تبسم را ز احسان داشت از عاشق دریغ

              دید چون  در احتضارم بوسه عیدی می دهد

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        شنبه ۱٠ فروردین ،۱۳۸٧ - گل داوودی

معاشقه و عشق ورزی

معاشقه و عشق ورزی شاید عمیق ترین و اغنا کننده ترین احساس انسانی است که وجود دارد.

به هنگام معاشقه و عشق ورزی ، فاصله و جدائی میان شما و معشوق برداشته شده و آنچه را که تجربه میکنید نه تنها فراتر از  لذت نزدیکی و صمیمیت مطلق است ، بلکه تجربه درهم آمیختن با معشوق است .

در این حالت به ناگهان خلقت و تمامی هستی ، معنا و مفهوم پیدا میکنند و شما در می یابید که چرا و برای چه این جا و در روی کره خاکی هستید. آنگاه همه هستی بسیار ساده و قابل فهم میشود.

آری ، عشق ورزی نیز موهبتی جز این نیست .

شاید تنها دلیل خیالبافی ها ، رویا پردازی ها و جستجوی بی وقفه تمامی انسان ها به دنبال همسر ایده آلشان یا همان گمشده همیشگی نیز تنها تجربه ی لحظاتی از این حالت بودن است .

تمام اینها پیامی است که میگوید :

زندگی ، عشق و دیگر هیچ

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        شنبه ۱٠ فروردین ،۱۳۸٧ - گل داوودی